مدیرمجتمع آموزشی مدارس دانشگاه صنعتی اصفهان
سال همدلی وهمزبانی دولت وملت را پاس می داریم
قالب وبلاگ

در آموزش – پرورش، تنها سلامت همه جانبه ی حیات آدمی، انسان و انسانیت مطرح است؛ همراه با این باور بسیار اساسی که رضایت افراد بشر به رضایت خداوند متعال بستگی دارد؛ و محور رضایت خداوند، فرایند ((تقوا)) است.

 - آموزش – پرورش، مدرسه را از جمله ابزارها و عوامل ضروری تعیین کننده ی چگونگی عمل کرد خویش می داند، و نه، تنها عامل تعیین کننده.

 - آموزش – پرورش، همواره می کوشد نو باشد، نو آوری را تشویق و تقویت کند، به رشد و گسترش خود شکوفایی همه ی شهروندان کمک کند، این خود شکوفایی را در جهت عزت نفس و بالندگی، راهنمایی کند؛ و بر این باور است که همه ی شهروندان می توانند خود شکوفا باشند به شرط این که در محیط مساعد و محرک و مشوق قرار بگیرند.

 - آموزش – پرورش، هرگز خود را کامل و کافی نمی داند لکن هدف مهمش این است که به مردم کمک کند تا به کمال روان شناختی مطلوب برسند.


 آموزش – پرورش، قناعت بردار نیست، اما از هر گونه اسراف نیز پرهیز می کند.

 - آموزش – پرورش، تبلیغ نیست، بلکه ارشاد همه جانبه ی همه ی افراد بشر است.

 - آموزش – پرورش، همزمان هم متغیر است و هم تغییر دهنده: تغییر دهنده ی رفتار و شرایط یادگیری.

 - آموزش – پرورش، محتوای سبد یادگیری را ترکیبی تلقی می کند نه تفکیکی. به این معنا که یادگیریِ چگونه آموختن، یادگیریِ چگونه زیستن، یادگیریِ چگونه به کاربردن آموخته ها، و یادگیریِ همزیستی را در هم می داند نه جدای از هم.

 - آموزش – پرورش، یادگیری و آموزش زبان گفتاری و نوشتاری را محور اساسی خودش می داند.

 - آموزش – پرورش، انتقاد را حق مسلم همه ی شهروندان می داند و حتی گاهی آن را وظیفه ی انسانی همگان تلقی می کند. زیرا فرایند انتقاد از نشانه های بارز رشد و تکامل، بیداری، رغبت به افراد و جامعه و جهان، و بلوغ فکری و عاطفی می داند. انتقاد منطقی سبب می شود که هر کس وظیفه اش را به درستی انجام دهد تا به حق یا حقوق خودش دست یابد. چون حق و وظیفه، دو روی یک سکه اند. هم چنین، انتقاد، موجب رشد و گسترش عدالت در جامعه می شود و بدون آن، هیچ گونه صلحی، پایدار نخواهد بود.

آموزش – پرورش طبعاً عدالت محور است و عدالت پرور؛ به این معنا که باید به همه ی شهروندان فرصت داد تا به خود شکوفایی برسند.

- آموزش – پرورش، خلّاق است و خلّاق پرور، نه مقلد و پیرو ساز.

- آموزش – پرورش، شاد است و نشاط انگیز؛ چون سلامت و شادی را از شرایط اساسی و تعیین کننده ی یادگیری و آموزش می داند: خانه ی شاد، مدرسه ی شاد، کلاس شاد، جامعه و جهان شاد.

- آموزش – پرورش، یادگیری مدیران و معلمان و پدر و مادر ها را مقدم بر یادگیری کودکان و نوجوانان می داند و به آن می پردازد. فقط معلمانِ خوب تربیت شده، می توانند خوب تربیت کنند.

- آموزش – پرورش، داستان زندگی و فرهنگ بشر است.

- آموزش – پرورش، همه ی افراد بشر را شبکه ای تلقی می کند همچون پنج انگشت دست یا همانند تور و تار عنکبوت.

- آموزش – پرورش، آزادمنش است و مروّج و مشوّق آزادمنشی در همه ی مردم.

- آموزش – پرورش، مددیار است و مددجو.

- آموزش – پرورش، معلم را تنها مسئول تربیت نمی داند.

- آموزش – پرورش، مروج و مشوق مفاهیم و معانی این ابیات سعدی است که:

بنی آدم اعضای یک پیکرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

- آموزش – پرورش، احترام و اعتماد متقابل میان مردم را از شرایط مهم موفقیت خودش می داند و کارش را بر اساس همین فرایند آغاز می کند و ادامه می دهد.

- آموزش – پرورش، مسئله یاب است و مسئله ساز؛ و راهنمای حل مسائل: مسائل واقعی زندگی همگان.

- آموزش – پرورش، نه رعیت پرور است و نه ارباب پرور. بلکه انسان آزاد پرور است: آزاد در اندیشیدن، آزاد در تصمیم گیری، آزاد در انتخاب، آزاد در چگونه زیستن و کجا زیستن، آزاد در خوراک و پوشاک، و ... بدون این که آزادی یک فرد یا یک گروه، به آزادی افراد یا گروه های دیگر لطمه بزند.

- آموزش – پرورش، تفاوت های فردی مردم را جدّی تلقی می کند و بر این باور است که هر دو، ظرفیت و آمادگی خاص خود را دارد، و در محدوده ی همان ظرفیت تغییر پیدا می کند.

- آموزش – پرورش، یادگیری را فرایند شخصی می داند و خود یاد گیرنده، مسئول چند و چون یادگیری خودش است.

- آموزش – پرورش، فکر و اندیشه را محرک و جهت دهنده ی اعمال و رفتار می داند. به عبارت دیگر، بر این باور است که اعمال هر شخص، تجلی گاه افکار و پندارهای اوست.

-آموزش – پرورش معاصر، بر این باور است که تربیت باید به همان اندازه که به عقل می پردازد، به دل آدمی یعنی احساسات و عواطف او بپردازد. چون غالباً دل ها تعیین کننده ی چگونگی پندار و گفتار و کردار انسان می شوند تا مغزها و دست ها. انسان امروز به تربیت  دل (عواطف) بیش تر نیاز دارد تا تربیت مغز و دست.

- و نکته آخر اینکه ،آموزش – پرورش، مشاهداتش را مهم تلقی می کند، و گاهی آن ها را ((حقایق)) تربیتی می خواند.

 مجله رشد تکنولوژی آموزشی،نویسنده:دکتر علی اکبر شعاری نژاد

[ ۱۳٩۱/۱/٧ ] [ ٩:٥٢ ‎ب.ظ ] [ مدیر مجتمع آموزشی ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

لینک های مفید
امکانات وب

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

خدمات وبلاگ نویسان جوان

Check Google Page Rank Online User
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت
Online User

نیت کنید و اشاره فرمایید