محبت، یک روش اصولی

بی تردید، محبت از مهمترین نیازهای روانی یک کودک است و البته باید گفت که این اکسیر ارزشمند، نیاز همه افراد در موقعیتها و سنین مختلف است اما در کودکان این مساله شدیدتر است. کودکان نیاز دارند تا حس کنند که والدین شان، با آنها صمیمی و مهربان هستند و به آنها کمک خواهند کرد تا مسائل ومشکلاتشان را همواره با آنها مطرح کنند.

اغلب کودکانی که در زمینه مهر و محبت والدین دچار کمبودهایی هستند، احساس امنیت خویش را از دست می دهند و به طور کلی از شرایط خود راضی نیستند و حالاتی از افسردگی در آنها پدیدار می شود. اما نقطه مقابل این کودکان، کودکانی هستند که از عشق و محبت در خانواده، لبریز شده اند و درک مهرورزی واقعی از جانب والدین،  موجب می شود تا احساس آرامش داشته باشند و اغلب روحیه ای شاد و نشاط آمیز داشته باشند.

کم نیستند والدینی که علاقه بسیاری به کودکان خود دارند اما تصور می کنند با برآورده سازی نیازهای مادی کودکان می توانند مهر و محبت را تمام و کمال، به پای فرزندانشان بریزند. در حالیکه این والدین باید بدانند که کودکان بیشتر از آنکه نیازمند غذای خوب، لباس مارکدار، اسباب بازی و مسافرت باشند، نیازمند برخورداری از توجه و محبت والدین نسبت به خود می باشند.

درد بسیاری از کودکان امروز، گرسنگی عاطفی است که این موضوع ناشی از سرد بودن رابطه عاطفی کودک و والدین است. لازم به ذکر است که گرسنگی عاطفی کودکان امروز بیشتر ناشی از عدم حضور و یا کاهش حضور پدر است. چرا که پدران به دلیل مشغله های کاری و سفرهایی که در راستای امور شغلی خود انجام می دهند، فرصت کمتری برای بودن در کنار فرزندان را دارند و همین امر موجب ایجاد خلاء برای کودکان می شود.

بنابر نکات مذکور باید اینطور بیان کرد که مهمترین عامل سلامت روح کودک، محبت است و کمبود محبت، موجب ناهنجاریهای عاطفی و روانی می گردد و زمینه را برای بروز آشفتگی های روحی و ناهنجاریهای رفتاری در کودک، مهیا می کند و در زندگی آینده او تاثیر گذار خواهد بود.

به هر حال باید این اصل مهم، همواره مد نظر والدین باشد که محبت، تاثیر بسزایی در سازندگی فرزند دارد.

(برداشت از تبیان)

/ 0 نظر / 9 بازدید